Het verhaal achter de song – Onbegrip

Het derde nummer op de EP kopzorgen. Ik vind het een beetje jammer dat ik ze in volgorde doe want dit is ook een van die nummers die geschreven is in de ondertussen beruchte koffiebar die Stoomboot mij heeft leren kennen (Zie vorige blogpost). Het is gelukkig wel min of meer de tegenovergestelde sfeer van ‘Winterlied’. Zij die al eens de moeite hebben genomen om naar een van onze optredens te komen, of zijn meegesleurd door een van hun vrienden (Maak u geen zorgen, ik ben perfect op de hoogte van het feit dat de helft van ons publiek er staat om dat de persoon naast hen ons goed vindt), hebben me misschien horen vertellen dat ik het nummer heb geïnspireerd op een verhaal dat ik gelezen heb in de krant. Dat is waar, maar ver van het hele verhaal.

blog1

Het is misschien geen leuke confrontatie, noch om erover te lezen, noch om erover te schrijven, maar als ik het format trouw wil blijven zal het toch moeten. Ik ben, in het verleden, in contact gekomen met pestgedrag. Kinderen zijn wreed en hebben dat vaak niet door. Het vreemdste is misschien nog wel dat ik me aan beide kanten van het spectrum heb bevonden. Voor beide heb ik nochtans dezelfde uitleg: Ik was een kind en ik wist niet beter. Er zijn dingen tegen mij gezegd die altijd zullen blijven nazinderen, er zijn dingen die ik zelf gezegd heb waar ik zelf nog steeds spijt van heb. Ik mag trots zijn op mezelf dat er nooit kinderen door mijn toedoen kauwgom uit hun haar moesten laten knippen, iets dat ik zelf wel al heb mogen meemaken. Dat ik echter ik nooit gemeen ben geweest tegen iemand is ver van waar. Maar dat heeft ook allemaal context nodig.

Zoals bijvoorbeeld toen ik net van school was veranderd en ik sprak met een meisje dat bij mij in de klas zat over waarom. Ik vertelde haar eerlijk dat het onder andere te maken had met mijn postuur. (Waar ik trouwens te pas en te onpas beslis iets aan te doen, zonder al te veel resultaat.) Het meisje vroeg heel medelevend of ik dan afgevallen was tijdens de zomervakantie. Dat was niet zo. In essentie zei ze dus dat ik helemaal niet dik was. Ik antwoordde “Nee, maar ik heb tenminste geen snor”. Ze had, ter mijn verdediging, de wondere wereld van wax nog niet ontdekt. Desalniettemin niet iets dat je zo graag hoort als 15 jarig meisje.  Ik denk dat ik zo gewend was om beledigd te worden dat ik aannam dat ik een opmerking naar mijn hoofd zou geslingerd krijgen. Het klinkt als iets minimaal, maar Ik heb mij nooit verontschuldigd voor het voorval en ik heb er nog altijd spijt van. U begrijpt ook best dat ze me altijd raar hebben gevonden. Misschien had ik mezelf ook wel gepest.

Het is een van die momenten waarop ik wou dat ik toen wat meer ervaring had gehad. Dat is natuurlijk kenmerkend voor ervaring: het komt altijd pas nadat je het de eerste keer nodig hebt. Hoewel er ook momenten zijn waarop zelfs ervaring niet had geholpen. Zoals ik al zei, kinderen kunnen wreed zijn.

Uiteindelijk kom je 6 jaar later, genietend van een tas koffie, voorbij een artikel over pestgedrag bij jongeren en op het werk. Ik dacht bij mezelf: “Daar heb ik nog wel het een en ander over te zeggen”. Dat was ook wel zo. Onbegrip was geboren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s