Het verhaal achter de song – Winterlied

Er is een koffiebar in Leuven die ik heb leren kennen dankzij een “collega”. Een paar jaar geleden kreeg ik een songwriting class van Niels Boutsen, a.k.a Stoomboot, die wel fan leek te zijn van het werk van Stadswacht. Hij nodigde me uit in die bewuste koffiebar, die hier voor legale redenen ‘offie konan’ zal heten. Hij heeft toen eens een blik geworpen op onze teksten. Een succes was dat toen niet, moet ik eerlijk toegeven. Maar dat is ook wel te begrijpen. Stadswacht had zijn stijl nog niet echt gevonden, en dan is iemand anders naar je teksten laten kijken iets vreemd, zeker iemand met de ervaring van Niels. Je zou alles voor zoete koek slikken. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Wat wel een succes was aan die dag, was het ontdekken van ‘offie konan’. Ik ben Stoomboot er een paar jaar later nog steeds dankbaar voor.

IMG-PHOTO-ART-212801289
De bewuste Leuvense Koffiezaak

De bar keert nog regelmatig terug in ‘het verhaal achter de song’, maar voor ‘Winterlied’ is het misschien nog wel extra bijzonder. Het is het eerste nummer van een lange reeks, goede en minder goede, die ik er zal schrijven. Het is ook één van die nummers die een beetje uit de boot valt binnen het Stadswacht repertoire. Allereerst is het een van die weinige die in een positieve sfeer is geschreven. Dat klinkt misschien wat zwaar, maar songs komen heel vaak tot stand in uiterste punten van emotie. Toch is dit een erg klein nummer, danig dat de term kleinkunst er op plakken niet verkeerd zou zijn. Misschien is de invloed van Stoomboot toch blijven hangen in koffielucht.

Liefde is een vreemd wezen. Een zin die een beetje literair pedant klinkt, alsof ik er meer van ken dan de gemiddelde mens, maar dat maakt het niet minder waar. Winterlied is geschreven met in het achterhoofd dat gevoel dat je soms krijgt op een onbewaakt moment. Er zijn momenten in een relatie waarop de liefde makkelijker voelbaar is, maar soms sijpelt ze door op een normale dag, op een normaal moment. Als je hem of haar vanop een afstand kan bekijken en niets dan perfectie ziet. Het is een beetje vergelijkbaar met de rilling die je voelt als je een heel mooi nummer hoort, plots daar, onverwacht, en ook even snel weer weg. Of zoals ademhalen. Vluchtig en onopgemerkt en toch onmisbaar.

pretty image (5)
Weetje: Tom is degene die fluit op het refrein van Winterlied

Liefdesliedjes zijn van de saaiste die je kan schrijven. Er is al zoveel over gezegd. Maar toch, op een winterdag in ‘offie konan’, was het sterker dan mezelf. Misschien is het net daarom dat het alsnog werkt voor mij. Als zelfs cynische ik het al uit zijn pen laat vloeien, dan zal er misschien toch wel iets in zitten, die liefde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s